Mac Mini Mnemonic Redoux

Η εγχείρηση πέτυχε και ο ασθενής έζησε! Για πολύ καιρό αμφιταλαντευόμουν αν θα μπορούσα ή όχι να αναβαθμίσω μόνος μου τη RAM του Mac Mini μου. Τόσο καιρό (παραπάνω από 2 χρόνια) την έβγαλε με μόλις 1GB RAM ενώ ήταν τίγκα στις δουλειές. Μετά την εγκατάσταση δε του Leopard άρχισε να βογκάει και να βαρυγκομάει κάθε φορά που πλάκωνε φόρτος εργασίας.

Όπως θα γνωρίζετε όσοι από εσάς έχετε Mac Mini, η διαδικασία αναβάθμισης της μνήμης του δεν είναι απλή υπόθεση. Χρειάζεται υπομονή, ακρίβεια και ατσαλένια νεύρα ειδικά αν είστε ατζαμής όπως έγω. Σήμερα, δεν ξέρω γιατί, την είδα γενναίος και αποφάσισα να το κάνω. Αφορμή βέβαια στάθηκε και μια συζήτηση με τον thalis που έχει ήδη κάνει αυτή τη δουλειά, οπότε ζήλεψα και παράλληλα πήρα θάρρος. Θα έκλεβα τα 2x1GB RAM του Macbook της γυναίκας μου (που λείπει σε ταξίδι και δεν μπορεί να πει όχι) και θα τα τοποθετούσα στο Mac Mini. Τα 2x512MB RAM του Mac Mini θα πήγαιναν με τη σειρά τους στο Macbook μέχρι να προμηθευτώ ένα DIMMάκι των 2GB RAM γι' αυτό. Εκτύπωσα και αυτόν εδώ τον οδηγό πήρα και τα απαραίτητα εργαλεία και κατσαβίδια και ξεκίνησα για τ' άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

Την πιο πολύ ώρα και παίδεμα το τράβηξα μέχρι να καταφέρω να ανοίξω το κουτί. Ήταν πολύ σφιχτά δεμένο, φοβόμουν να βάλω δύναμη, δεν ξέρω τι έφταιγε ακριβώς, πάντως γι' αυτή τη δουλειά έφαγα ένα τέταρτο. Μόλις κατάφερα να το ανοίξω ήρθα αντιμέτωπος με μία συσσωρευμένη μπίχλα. Είναι απίστευτο πόσα κιλά σκόνης και βρώμας είχε μαζέψει αυτό το μικρό κουτάκι! Σαν δεύτερο βήμα έπρεπε να ξεβιδώσω τέσσερις κρυμμένες βίδες, να ξεσυνδέσω την κεραία του wifi και να βγάλω άλλο ένα βυσματάκι. Ομολογώ ότι αυτό το κομμάτι ήταν ευκολότερο από όσο φανταζόμουν. Μόλις τα έκανα όλα αυτά, σήκωσα ένα κομμάτι που ήταν σφιχταγκαλιασμένα ο σκληρός δίσκος, ο οδηγός DVD και το ανεμιστήρι του επεξεργαστή. Ιδού μπροστά μου το ιερό δισκοπότηρο: ένα ζευγάρι μνήμης έτοιμο να το κουρσέψω! Έκανα την τράμπα της μνήμης και εκεί παρατήρησα κάτι που με φόβισε.

Ένα ξέμπαρκο καλώδιο να ίπταται! Αμέσως η φάτσα μου σκοτείνιασε αφού δεν είχα ιδέα τι είχε γίνει. Να έκανα καμμιά ζημιά τραβώντας το συνοθύλευμα σκληρού δίσκου/DVD; Καθόλου απίθανο. Τελικά ήταν η κεραία του ασύρματου δικτύου που δεν ήταν κουμπωμένη πάνω στην κάρτα. Είναι πιθανό να μην ήταν ποτέ συνδεδεμένη αφού πάντα είχα πρόβλημα με την ασύρματη λήψη του Mac Mini και εδώ και καιρό το χρησιμοποιούσα με καλώδιο Ethernet. Τέλως πάντων μετά από μια μικρή έρευνα βρήκα που μπαίνει και το κούμπωσα.

Τοποθέτησα και τα υπόλοιπα κομμάτια του παζλ και κατάφερα να βιδώσω τις τρεις από τις τέσσερις βίδες (η μία, όπως συμβαίνει συνήθως, περίσσεψε)! Έβαλα και το καπάκι και έφτασε η μεγάλη στιγμή. Ο γνώριμος ήχος του μπουταρίσματος των Mac ακούστηκε και το μηχάνημα εκκίνησε κανονικά. Μια βόλτα στο System Profiler επιβεβαίωσε ότι το Mac Mini μου έχει πλέον 2GB RAM για μνημονικό! Μπράβο μου που τα κατάφερα!

UPDATE 21/04: Τελικά ξεψάρωσα γρήγορα και ξαναέκανα εγχείριση στο Mac Mini μου. Αυτή τη φορά ξήλωσα τον παλιό ογδοντάρη 2.5'' Hitachi δίσκο στις 5400 στροφές που είχε και του έβαλα έναν της Seagate στα 200GB και 7200 στροφές. Ο δίσκος είναι πιο γρήγορος και φαίνεται! Είχα τις αμφιβολίες μου κατά πόσο ένας δίσκος στις 7200 στροφές θα έκανε διαφορά στο σύστημα μου, μιας και μπορούσα με λιγότερα λεφτά να του βάλω έναν WD στα 250GB και 5400 στροφές. Τελικά δεν το μετάνιωσα. Αν δεν ξεχνούσα να βιδώσω ΚΑΙ τις 4 βίδες πριν βάλω το καπάκι, τι καλά που θα ήταν! Το ξανάνοιξα και τις βίδωσα όμως, δεν βαρέθηκα (τις 3)!

Η ζωή μου με το Macbook Air

Όχι, δεν το αγόρασα! Απλά ερχόμενος σε επαφή καθημερινά μαζί του στο μαγαζί και "παίζοντας" μ' αυτό, είπα να μεταφέρω τις εντυπώσεις μου για το νέο θαυματάκι της Apple, το Macbook Air.

To Macbook Air συνδυάζει τέλεια και τα τρία απαραίτητα factors για την επιθυμητή τεχνολογία: Wife Acceptance Factor (η γυναίκα σας μόλις το δει δεν θα έχει αντίρρηση να το αγοράσετε ακόμα και για να κάθεται), Geek Factor (οι geekουρες το λατρεύουν για την εμφάνιση του, το βάρος του και αυτά που μπορεί να κάνει) και Chick Magnet Factor (οι γκομενέτες ολόγυρα θα σας την πέφτουν μόλις βγάλετε στην γύρα το Macbook Air). Κάτι σαν την σαπίλα που παθαίνετε όταν πρωτοδείτε το iPhone δηλαδή. Ο Στηβ Τζομπς ξέρει πολύ καλά τι κάνει!

Όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στην Macworld 2008, δεν εντυπωσιάστηκα και τόσο μαζί του. Όλοι μας περιμέναμε ένα υπερφορητό με μικρή οθόνη και λιλιπούτειο πληκτρολόγιο και ο Τζομπς μας έβαλε τρικλοποδιά και μας έδωσε ένα full size laptop με πολύ μικρό βάρος. Όταν όμως το είδα από κοντά - και όποιος το βλέπει από κοντά στο Applestore αυτό παθαίνει - έπαθα μια ελαφριά συσκότιση. Είναι απίστευτα λεπτό, πανάλαφρο και ισχυρό για το μέγεθος του!

Επίσης είναι πολύ όμορφο. Το αλουμίνιο είναι αρχοντιά και το νέο casing του με τις πολλές καμπύλες είμαι σίγουρος ότι θα περάσει σχεδιαστικά και στα επόμενα Macbook και Macbook Pro. Το μόνο που δεν μου αρέσει και μου φαίνεται παράταιρο είναι το μαύρο του keyboard. Mα φωτιζόμενο, μα ξεφωτιζόμενο, προτιμώ να είχε το keyboard των Pro. Μου κάνει σχεδιαστικά λίγο πισαδουριά βρε παιδί μου - εδώ μου κάθεται.

To Multitouch Trackpad τα σπάει! Αν έχετε συνηθίσει το scrolling με τα δύο δάχτυλα, με τις νέες κινήσεις θα εκστασιαστείτε. Δουλεύουν ακριβώς όπως στο iPhone και είναι ένας πολύ γρήγορος τρόπος να δουλεύει κανείς. Φυσικά οι πισάδες δεν πολυχρησιμοποιούν το trackpad (λόγω του ότι δεν είναι τόσο ανεπτυγμένο σε δυνατότητες όπως στο Mac) και δεν πολυκαταλαβαίνουν την επαναστατικότητα του Multitouch. Τους το δείχνω σε φωτογραφίες και παθαίνουν μεγάλο ταράκουλο! Φυσικά το Multitouch δεν περιορίζεται μόνο στις φωτογραφίες άλλα και σε άλλα προγράμματα όπως το Safari, ενώ εφαρμογές όπως το Multiclutch επεκτείνουν πολύ παραπάνω την χρησιμότητα του.

Σε επιδόσεις, μη περιμένετε και τίποτα το τρελλό: Ναι μεν είναι γρήγορο για υπερφορητό, αλλά κάτι ο Parallel ATA 4200 στροφών 80άρης δίσκος, κάτι το 1,6GHz Core 2 Duo, το κάνει κυρίως ένα φορητό για όχι πολύ βαριές εργασίες. Η έλλειψη Firewire και η μία μόλις USB το περιορίζει αισθητά. Η απουσία του DVD drive δεν με σκιάζει, τα DVDs είναι tres banal. Όλες αυτές οι ελλείψεις εκμηδενίζονται στο εγκέφαλο μας όταν το πιάσει κανείς στα χέρια του. Πραγματικά δεν υπάρχει κάτι άλλο όμοιο του σε εμφάνιση, μέγεθος οθόνης και full size keyboard για το βάρος του.

Τώρα, αν εγώ θα το αγόραζα; Όχι. Εγώ είμαι power user (ή έτσι θέλω να πιστεύω) και το laptop μου είναι το κύριο μηχάνημα μου που κάνω όλες τις δουλειές μου εκεί. Δεν μπορώ να συμβιβαστώ με χαμηλότερες επιδόσεις για λιγότερο βάρος. Άλλωστε εγώ ταξιδεύω σπάνια. Άρα το Macbook Air δεν είναι για όλους. Οι τύποι που το αγοράζουν στο μαγαζί, είναι οι άνθρωποι που τους ενδιαφέρει πρωτίστως η φορητότητα, δεν έχουν τρελλές απαιτήσεις από το laptop τους ή έχουν ήδη ένα desktop ή laptop επιδόσεων. Αυτοί μπορεί να είναι δημοσιογράφοι, αρχιτέκτονες, φωτογράφοι, δικηγόροι και ούτω καθεξής.

Το θέμα είναι ότι παρά τις επιφυλάξεις μου, το Macbook Air πουλάει τρελλά. Βρήκε το κοινό του και "έπιασε" μία αγορά σε λανθάνουσα κατάσταση. Για άλλη μια φορά οι φοβεροί τύποι του Cupertino εκδημοκράτισαν μια niche αγορά και έκαναν τους υπερφορητούς υπολογιστές υπόθεση των πολλών και όχι των λίγων. Για μένα ο συνδυασμός Macbook Pro και iPhone ή iPod Touch για on the go καταστάσεις εξακολουθεί να είναι η ιδανική λύση.

Πρώτες εντυπώσεις από τη δουλειά στο Applestore

Σκέφτηκα πως θα ήταν ενδιαφέρον να παραθέσω κάποιες σκέψεις μου από την μικρή μέχρι στιγμής εμπειρία μου, εργασίας σε ένα Applestore Demo Center. Καταρχάς ο όρος "Demo" τουλάχιστον για το μαγαζί της Θεσσαλονίκης είναι παραπλανητικός. Το κατάστημα επί της οδού Αγγελάκη δεν είναι μόνο για επίδειξη μηχανημάτων της Apple αλλά πουλάει κιόλας. Και όχι μόνο computers και iPods αλλά έναν συρφετό από αξεσουάρ για το Mac/iPod, όπως σκληροί δίσκοι, Airport Express/Extremes, Mighty Mouses, εκτυπωτές, θήκες, second skins, λογισμικό και ούτω καθεξής.Είναι λοιπόν ένα ολοκληρωμένο σημείο πώλησης.

Στο μαγαζί υπάρχει αρκετή κίνηση από κόσμο. Η πλειονότητα είναι περίεργοι, νέοι στον κόσμο της Apple, wannabe switchers, που είτε τους τράβηξε το iPhone, είτε κάποιος φίλος τους που πήρε mac και θέλουν μια ενημέρωση για τον κόσμο της Apple. Οι περισσότεροι από αυτούς όπως θα μαντέψατε, είναι καμένοι από τα Windows και ειδικά από τα Vista που πλέον δεν μπορείς να τα αποφύγεις σε έναν νέο υπολογιστή. Με αυτούς τους ανθρώπους καταναλώνω πολύ ώρα και είναι ίσως από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της δουλειάς μου.

Προσπαθώ να τους διαλύσω τις αμφιβολίες περί "συμβατότητας", όχι μόνο να τους δώσω τα πλεονεκτήματα αγοράς ενός Mac αλλά να τους κάνω να ενθουσιαστούν γι' αυτά. Πιστεύω ότι σε μεγάλο ποσοστό το καταφέρνω αυτό. Άλλωστε έχω και όπλα δυνατά στην φαρέτρα μου: ανοσία από ιούς, εξαίρετο design, λειτουργικό... λειτουργικό και συμβατότητα 100% ακόμα και χωρίς τη χρήση Parallels και Bootcamp.

Φυσικά μέσα σε όλους αυτούς που θα μπουν στο μαγαζί θα μπουν και οι κλασικοί PCάδες που θα γκρινιάξουν λόγου χάρη ότι "δεν αναβαθμίζεται η κάρτα γραφικών του iMac" και "πες μου με 20 λέξεις γιατί να πάρω Mac". Αυτό είναι φυσικό και έχει να κάνει με τον εν γένει χαρακτήρα του ατόμου. Είναι πολλοί που είναι από τη φύση τους αγενείς και εριστικοί και μπαίνουν μέσα με τσαμπουκά για καυγά Mac Vs. PC. Εκεί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα - δεν θα βγάλεις άκρη. Καλό είναι να τους κόβεις ευγενικά τον βήχα για να εξυπηρετήσεις τους άλλους πελάτες που ΘΕΛΟΥΝ να βοηθηθούν και όχι να τσακώνονται με τους πωλητές για να κάνουν το κομμάτι τους. Ευτυχώς αυτοί οι άνθρωποι είναι η μικρή μειοψηφία.

Ύστερα υπάρχουν και οι mac users. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι άτομα συνειδητοποιημένα και ξέρουν τι θέλουν. Εκεί η δουλειά μου είναι ακόμα ευκολότερη και είναι άνθρωποι με τους οποίους βγάζεις αμέσως άκρη. Θα έλεγα ότι σε ποσοστό, αυτοί οι άνθρωποι είναι γύρω στο 30% σε σχέση με όλους τους άλλους.

Μετά υπάρχουν οι πελάτες που ενδιαφέρονται για iPods και αξεσουάρ τους και δεν έχουν καμμία σχέση με mac. Πολλοί από αυτούς έχουν πρόβλημα με το κομμάτι των iPods στο Windows PC τους. Γιατί άραγε...

Για το τέλος άφησα αρκετούς που έρχονται εδώ για την "τεχνική υποστήριξη" των iPods. "Πήρα ένα iPod από το Χι μαγαζί και δεν παίζει" και ούτω καθεξής. Αυτοί δυστυχώς είναι πολλοί και οι περισσότεροι από αυτούς δεν ξέρουν τα βασικά, όπως π.χ. ότι πρέπει να κατεβάσεις το iTunes στον υπολογιστή σου. Αυτό φυσικά έχει να κάνει σχέση με ότι αγοράζουν iPods και τώρα πλέον Macs από σούπερμάρκετ τεχνολογίας (τα γνωρίζετε αυτά τα μαγαζιά) που δεν κάνουν τον κόπο καν οι πωλητές, πιθανόν γιατί δεν έχουν ιδέα οι ίδιοι, να πουν 2-3 πράγματα για το προϊόν που πουλάνε. Έχω αρχίσει να τρέφω μια βαθειά αντιπάθεια για αυτά τα μαγαζία, στα οποία όταν απευθύνεται ο προβληματισμένος χρήστης για οδηγίες, τον στέλνουν καρφωτό εδώ λες και εμείς είμαστε η αντιπροσωπεία και όχι ένα εμπορικό κατάστημα. Όπως και να'χει τους ανθρώπους αυτούς δεν τους διώχνουμε αλλά τους βοηθάμε δίνοντας τους παράλληλα να καταλάβουν, πως στην ουσία ταλαιπωρήθηκαν από την αγορά του προϊόντος από ένα μαγαζί "άσχετο" με τα προϊόντα που πουλάει...

Και φυσικά να μη ξεχάσω να αναφέρω την ερώτηση της ημέρας "Γνωρίζετε πότε θα έρθει το iPhone στην Ελλάδα;" Αν είχα ένα eurocent κάθε φορά που μου κάνουν αυτή την ερώτηση τώρα θα ήμουν εκατομμυριούχος. Κλισέ, αλλά αληθινό.